மானுடம் கண்ட அறிவியல் முன்னேற்றங்களும், தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சல்களும் நம்மை விண்வெளியின் விளிம்பிற்கு அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இன்னொரு புறம் நாம் இன்னும் கற்காலத்து வன்முறை மனப்பான்மையிலிருந்து விடுபடவில்லை என்பதையே தற்போதைய போர்களும்,  மோதல்களும் பறைசாற்றுகின்றன. இரக்கம் அற்ற இந்தபோர்களைக் கண்ணுறும்போது நாம் நாம் உரக்கச் சொல்ல வேண்டிய ஒற்றைச் சொல்: “யுத்தம் வேண்டாம்!”

யுத்தம் என்பது வெறும் நாடுகளுக்கு இடையிலான மோதல் அல்ல; அது பல்லாயிரக்கணக்கான அப்பாவி மக்களின் கனவுகளின் மீது ஊற்றப்படும் ரத்தம். பீரங்கி குண்டுகளும், ஏவுகணைகளும் மதத்தையோ, மொழியையோ, நியாயத்தையோ பார்ப்பதில்லை. சிதைந்து கிடக்கும் கட்டிடங்களுக்கு அடியில் புதையுண்டு போவது ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் மட்டுமல்ல, வளரத் துடிக்கும் ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலமும்தான்.

போரின் நேரடிப் பாதிப்பை விட, அதன் மறைமுகப் பாதிப்புகள் மிகக் கொடூரமானவை. விலைவாசி உயர்வு, எரிபொருள் தட்டுப்பாடு, உணவுப் பஞ்சம் என உலகம் முழுவதும் உள்ள சாமானிய மனிதன் அந்தப் போரின் சுமையைத் தன் தோளில் சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு நாடு வீசும் குண்டு, உலகத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இருக்கும் ஒரு ஏழைச் சிறுவனின் உணவைப் பறிக்கிறது என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

“யுத்தம் என்பது ஒருவரை ஒருவர் அறியாத இரண்டு மனிதர்கள், ஒருவரை ஒருவர் நன்கு அறிந்த – ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லாத மனிதர்களுக்காகப் போரிடுவது” என்றொரு பொன்மொழி உண்டு. போரின் பின்னால் இருக்கும் ஆயுத விற்பனைச் சந்தைகளும், இயற்கை வளங்களின் மேலான ஆதிக்கமும், அரசியல் மேலாதிக்க வெறியும் ஒருபோதும் அமைதியை விரும்புவதில்லை. ஆனால், போர்க்களத்தில் மடிந்து போகும் வீரனுக்கும், தன் வீட்டை இழந்து அகதியாக நிற்கும் தாய்க்கும் அதன் பின்னணியில் உள்ள புவிசார் அரசியல் (Geopolitics) புரியப் போவதில்லை. அவர்களுக்குத் தேவை வாழ்வதற்கான பாதுகாப்பு மட்டுமே.

அமைதி என்பது விருப்பமல்ல, அவசியம்! நமது பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்று உலகளாவிய சகோதரத்துவத்தைப் போதித்தன. போர் எதற்கும் தீர்வாகாது. வரலாற்றில் நிகழ்ந்த மிகப்பெரிய போர்கள் அனைத்தும் இறுதியில் ஒரு மேஜையில் அமர்ந்து பேசும் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையில் தான் முடிவடைந்திருக்கின்றன. பல்லாயிரம் உயிர்களைப் பலி கொடுத்த பிறகு எட்டப்படும் அந்தச் சமாதானத்தை, ஒரு துளி இரத்தம் சிந்துவதற்கு முன்னரே ஏன் எட்ட முடிவதில்லை?

இன்றைய இளைஞர்கள் போரின் வன்முறையைக் காணொளிகளாகக் கடந்து போகக் கூடாது. வன்முறைக்கு எதிராக சமூக வலைதளங்களிலும், பொது வெளியிலும் அமைதியின் குரலைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். வெறுப்புப் பிரச்சாரங்களை முறியடித்து, அன்பையும் புரிதலையும் விதைக்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது.

பூமி என்பது நாம் அனைவரும் தற்காலிகமாகத் தங்கியிருக்கும் ஒரு வாடகை வீடு. இங்கே அதிகாரத்திற்காகவும், நிலத்திற்காகவு

ம் சண்டையிட்டு அதைப் பாலைவனமாக மாற்றிச் செல்வதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது? எரியும் பூமியை அணைக்க வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை.ஆயுதங்களை மௌனமாக்குவோம்! குழந்தைகளின் சிரிப்பொலி கேட்கும் ஒரு உலகத்தைப் படைப்போம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனித நேயம் என்பது தேசங்களைக் கடந்ததாக இருக்கட்டும்.

யுத்தத்தை நிறுத்துவோம்… அமைதியை நேசிப்போம்!