பா. ஜெய் நரேன்

ஆலஜி  டெக் பள்ளி

பீளமேடு, கோயம்புத்தூர்

பாண்டிய நாட்டை கலைவன் என்ற மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். வீரத்திலும், நீதியிலும் சிறந்தவன். அவனுடைய ஆட்சியில் ஏழைக்கும் பணக்காரனுக்கும் ஒரே நீதி என்பதே அவனுடைய கொள்கை. அவனுக்கு அகிலன் என்ற இளைய சகோதரன் இருந்தான். சிறுவயதிலிருந்தே விளையாட்டிலும் வீரக்கதைகளிலும் ஆர்வம் கொண்ட அகிலன், தன் அண்ணனை மிகவும் நேசித்தான்.

ஒருநாள் கலைவன் பிற நாட்டு அரசர்களுடன் ரகசிய ஆலோசனைக் கூட்டம் நடத்தினான். அந்த அறைக்குள் யாரும் வரக்கூடாது என்றும், கட்டளையை மீறுபவர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேற்றப்படுவார்கள் என்றும் காவலர்களுக்கு உத்தரவிட்டான்.

அதை அறியாத அகிலன் அந்த அறைக்குள் செல்ல முயன்றான். காவலர்கள் அவனைத் தடுத்தனர். “நான் அரசரின் தம்பி!” என்று அகிலன் கூறினாலும், காவலர்கள் கட்டளையை மீற மறுத்தனர். அப்போது அகிலனின் தாய் நட்சத்திரை அங்கு வந்ததால், அவனை உள்ளே அனுமதித்தனர்.

அகிலனைப் பார்த்த கலைவன் கடும் கோபமடைந்தான்.

“நீ என் தம்பி என்பதற்காக சட்டத்தை மாற்ற முடியாது. நாட்டின் சட்டம் அனைவருக்கும் ஒன்றுதான்,” என்று கூறி, அகிலனை பாண்டிய நாட்டைவிட்டு வெளியேற்ற உத்தரவிட்டான்.

நட்சத்திரையின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. ஆனால் கலைவன், “நான் நீதியைத் தவறினால், நாளை என் மக்கள் என்னை எப்படி நம்புவார்கள்?” என்று கூறினான்.

அகிலனும் தன் அண்ணனின் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டான்.

காட்டில் அவனுக்காக ஒரு குடிசை அமைக்கப்பட்டது. ஒருநாள் இரவு, ஒரு புலி சிப்பாய்களைத் தாக்கியது. அகிலனை நோக்கிப் பாய்ந்த அந்தப் புலியிடமிருந்து, திடீரென ஒரு குரங்கு அவனைத் தள்ளி காப்பாற்றியது. தொலைவில் இருந்து இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு மர்மமான முகமூடி அணிந்தவன் மட்டும், “எல்லாம் என் திட்டப்படியே நடக்கிறது,” என்று சிரித்தான்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு பூமி என்ற வீரன் அகிலனிடம் அடைக்கலம் கேட்டான். தன் கிராமம் தீயில் அழிந்துவிட்டதாக பொய்யாகக் கூறினான். ஆனால் நல்ல உள்ளம் கொண்ட அகிலன், “உதவி தேடி வந்தவர்களுக்கு உதவுவது தமிழர் பண்பாடு,” என்று கூறி அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தான்.

அதற்குப் பதிலாக பூமி அவனுக்கு போர்க்கலைகளை கற்றுக் கொடுக்கத் தொடங்கினான். வில்வித்தை, வாள் வீச்சு, ஈட்டி எறிதல், குதிரைப் பயிற்சி, ஆயுதமில்லாமல் போரிடுதல் என பல்வேறு கலைகளில் அகிலன் தேர்ச்சி பெற்றான்.

இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தன. சிறுவனாக இருந்த அகிலன் இப்போது திறமையான வீரனாக மாறியிருந்தான்.

அகிலனைப் பிடித்து வருபவர்களுக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் பரிசு என்று கலைவன் அறிவித்தான். அகிலனைத் தேடி பல வீரர்கள் காட்டிற்குச் சென்றனர். அதே நேரத்தில் நட்சத்திரையும் தன் மகனைத் தேடி காட்டிற்குச் சென்றாள்.

அப்போது ஒரு முகமூடி அணிந்த வீரன் அவளது வழியை மறித்து தாக்க முயன்றான்.

அந்த நொடியில் மின்னல் வேகத்தில் வந்த அகிலன் அவனைத் தடுத்து, அவனது தாயை காயப்படுத்தினான்.

“தாயே!” என்று அகிலன் அழைத்ததும் நட்சத்திரை அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

“அகிலா!” என்று கண்ணீருடன் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அகிலன் தன் தாயுடன் பாண்டிய நாட்டிற்குத் திரும்பினான். ஆனால் கலைவன் அவனை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

“மீண்டும் பாண்டிய நாட்டிற்குள் வர வேண்டுமென்றால், என்னை யுத்தத்தில் தோற்கடித்துவிட்டு வா,” என்றான்.

அகிலனும் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டான்.

இறுதியில் அண்ணனும் தம்பியும் நேருக்கு நேர் போரிட்டனர். இருவரின் வாள்களும் மோதின. அகிலன் வீரமாகப் போரிட்டாலும், ஒரு கட்டத்தில் அவனுடைய வாள் கீழே விழுந்தது.

அப்போது திடீரென தேவன் என்ற மர்ம வீரன் இருவருக்கும் நடுவில் தோன்றினான்.

“நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து என்னை எதிர்த்து பாருங்கள்!” என்றான்.

கலைவனும் அகிலனும் இணைந்து போரிட்டனர். ஆனால் தேவனின் வேகம் இருவரையும் வியக்க வைத்தது. சில நொடிகளில் அவர்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு தேவன் அங்கிருந்து மறைந்தான்.

அப்போது கலைவன் உணர்ந்தான்-அகிலன் இனி பழைய சிறுவன் அல்ல.

“நீ என்னை முழுமையாகத் தோற்கடிக்கவில்லை. ஆனால் என்னை எதிர்த்து நிற்கும் அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்டாய். இனி நீ பாண்டிய நாட்டிற்குத் திரும்பலாம்,” என்றான்.

அகிலன் அரண்மனைக்குத் திரும்பினான். மக்கள் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர்.

அன்று இரவு கலைவன் அவனிடம், “இந்தப் போர்க்கலைகளை உனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவர் யார்?” என்று கேட்டான்.

“பூமி,” என்றான் அகிலன்.

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் கலைவன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

அடுத்த நாள் பாண்டிய நாட்டின் எல்லையில் எதிரிப் படைகள் தோன்றின. அதன் பின்னால் இருந்தது பூமிதான். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாண்டியர்களிடம் தோற்ற எதிரி நாட்டின் வாரிசாக இருந்த அவன், பாண்டிய நாட்டை அழிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தான். அகிலனைப் பயிற்றுவித்ததும் அவனுடைய திட்டத்தின் ஒரு பகுதிதான்.

போர் தொடங்கியது.

பூமி அகிலனை நோக்கி, “நான் உன்னை ஒரு வீரனாக உருவாக்கினேன். இப்போது நீ உன் சொந்த நாட்டையே அழிப்பாய்!” என்றான்.

அகிலன் வாளை உயர்த்தி,

“நீ எனக்கு போர்க்கலை கற்றுக் கொடுத்தாய். ஆனால் யாருக்காக வாள் எடுக்க வேண்டும் என்பதை கற்றுக் கொடுக்கவில்லை. நான் பழிவாங்குவதற்காக அல்ல… தர்மத்திற்காகப் போராடுகிறேன்!” என்றான்.

அந்த நேரத்தில் கலைவனும் அகிலனின் அருகில் வந்து நின்றான்.

அண்ணனும் தம்பியும் ஒன்றாக இணைந்து பூமியை எதிர்த்தனர். தேவனும் இறுதியில் தர்மத்தின் பக்கம் நின்று அவர்களுக்கு உதவினான்.

கடுமையான போருக்குப் பிறகு பூமி தோற்கடிக்கப்பட்டான்.

ஆனால் அகிலன் அவனை கொல்லவில்லை.

“உன்னை அழிப்பது வெற்றி அல்ல. உன் தவறை உணர்ந்து வாழ்வதே உனக்கான தண்டனை,” என்றான்.

போர் முடிந்தது. பாண்டிய நாட்டில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

கலைவன் மக்களின் முன்னிலையில் அகிலனை அழைத்து,

“இன்று முதல் நீ என் தம்பி மட்டுமல்ல. பாண்டிய நாட்டின் வீர இளவரசன்,” என்றான்.

நட்சத்திரை மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் இருவரையும் பார்த்தாள்.

அகிலன் தன் அண்ணனை நோக்கி,

“அண்ணா, உங்களைத் தோற்கடிப்பதே என் வெற்றி என்று நினைத்தேன். ஆனால் இன்று புரிந்துகொண்டேன். உண்மையான வெற்றி எதிரியை வீழ்த்துவதில் இல்லை; தர்மத்தை காப்பதில்தான் உள்ளது,” என்றான்.

கலைவன் அவனை அணைத்துக் கொண்டான்.

“இன்று முதல் நீ என் தம்பி மட்டுமல்ல.. என் நம்பிக்கை.”

அந்த நாளிலிருந்து பாண்டிய நாட்டில் ஒரு புதிய வரலாறு தொடங்கியது.

நீதியை நிலைநாட்டிய கலைவன்…

தர்மத்திற்காகப் போராடிய அகிலன்…

தவறை உணர்ந்து தர்மத்தின் பக்கம் நின்ற தேவன்…

இவர்கள் மூவரின் பெயரும் பாண்டிய நாட்டின் வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்தது.

“வாளின் வலிமையை விட, தர்மத்தின் வலிமையே உயர்ந்தது.”