(மின்னணுக்கழிவுகள் முதல் மறுசுழற்சிப் பொருளாதாரம் வரை…)

– அ.இராமதாஸ்

“நேற்று நாம் பூமியைத் தோண்டித் தங்கத்தை எடுத்தோம்; நாளை நாம் குப்பையைத் தோண்டித்தான் வளங்களை எடுக்க வேண்டியிருக்கலாம்!”

காலை வீட்டின் வாசலில் தூக்கி எறியப்படும் பால் பாக்கெட்டில் தொடங்கி, சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாற்றப்படும் செல்பேசி வரை நவீன மனிதனின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது  குப்பை!

ஒரு காலத்தில் வீட்டுக் குப்பை என்றால் உணவுக் கழிவு, காய்கறித் தோல், காகிதம் போன்றவைதான். இன்று அதனுடன் பிளாஸ்டிக் பாட்டில், சார்ஜர், இயர்போன், மின்கலம், பழைய செல்பேசி, கணினி, தொலைக்காட்சி, குளிர்சாதனப் பெட்டி என ஒரு புதிய தலைமுறைக் கழிவும் சேர்ந்திருக்கிறது.

ஆனால் நாம் ‘குப்பை’ என்று அழைக்கும் அனைத்தும் உண்மையில் குப்பையா?

அதில்தான் நாளைய பொருளாதாரத்தின் புதிய வாய்ப்பு மறைந்திருக்கிறது.

குப்பையின் கணக்கு

தமிழ்நாட்டில் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் 2025 ஜூன் நிலவரப்படி நாளொன்றுக்கு சுமார் 15,545 டன் திடக்கழிவு உருவாகிறது. அதில் 8,358 டன் ஈரக்கழிவு 5,629 டன் உலர் கழிவு. அதாவது ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான டன் பொருட்கள் நமது வீடுகளிலிருந்து ‘வேண்டாம்’ என்ற ஒரே பெயரில் வெளியேறுகின்றன.

ஆனால் அந்த ‘வேண்டாம்’ என்பதற்குள் உரமாகக்கூடிய உணவுக் கழிவும் இருக்கிறது; மறுசுழற்சி செய்யக்கூடிய காகிதமும் உலோகமும் இருக்கின்றன; மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய பிளாஸ்டிக்கும் இருக்கிறது.

குப்பைத் தொட்டிக்குள் விழும்போதுதான் ஒரு பொருள் தனது மதிப்பை இழப்பதில்லை; நாம் அதை மற்ற கழிவுகளோடு கலந்து வீசும்போதுதான் அதன் மதிப்பு மறைகிறது.

தமிழ்நாட்டின் நகர்ப்புறக் கழிவுகளில் 2025 ஜூன் நிலவரப்படி நாளொன்றுக்கு 13,518 டன் அளவுக்கு மூலத்திலேயே பிரித்துச் சேகரிக்கப்பட்டதாக அரசின் அறிக்கை கூறுகிறது. இது நல்ல முன்னேற்றம். ஆனால் ‘சேகரித்தோம்’ என்பதிலிருந்து ‘மீண்டும் பொருளாதாரத்தில் பயன்படுத்தினோம்’ என்பதற்குச் செல்வதே அடுத்த கட்டம்.

வீட்டுக்குள் இருக்கும் சிறிய தங்கச் சுரங்கம்

இந்தக் கதையின் மிக முக்கியமான பகுதி மின்னணுக் கழிவுகள் — E-waste..

உலகம் 2022-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 6.2 கோடி டன் மின்னணுக் கழிவுகளை உருவாக்கியது. ஒருவருக்கு சராசரியாக 7.8 கிலோ. அதில் முறையாகச் சேகரிக்கப்பட்டு சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்த முறையில் மறுசுழற்சி செய்யப்பட்டதாகப் பதிவானது வெறும் 22.3 சதவீதம் மட்டுமே. தற்போதைய போக்கு நீடித்தால் 2030-ல் உலக மின்னணுக் கழிவு 8.2 கோடி டன்னை எட்டலாம் என ஐ.நா. சார்ந்த Global E-waste Monitor எச்சரிக்கிறது.

2022-ல் உருவான மின்னணுக் கழிவுகளை 40 டன் கொள்ளளவு கொண்ட லாரிகளில் ஏற்றினால் 15.5 லட்சம் லாரிகள் தேவைப்படும். அவற்றை வரிசையாக நிறுத்தினால் பூமத்திய ரேகையைச் சுற்றிவரும் அளவுக்கு நீளும் என அந்த அறிக்கை விளக்குகிறது.

குப்பையின் மலை எவ்வளவு பெரியது என்பதற்கு இதைவிட எளிய படம் தேவையில்லை.

இந்தியாவிலும் மின்னணுக் கழிவு வேகமாக அதிகரிக்கிறது. CPCB தரவின்படி, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட துறையில் 2023-24-ல் சுமார் 12.54 லட்சம் டன்னாக இருந்த மின்னணுக் கழிவு, 2024-25-ல் 13.98 லட்சம் டன்னாக உயர்ந்துள்ளது.

தமிழ்நாட்டுக்கான தனி inventory மதிப்பீட்டில் 2023-24-ல் 4.48 லட்சம் டன் மின்னணுக் கழிவு எனப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. எனினும் தேசிய மற்றும் மாநில மதிப்பீடுகள் வெவ்வேறு கணக்கீட்டு முறைகளைப் பயன்படுத்துவதால் அவற்றை நேரடியாக ஒப்பிடக் கூடாது. ஆனாலும் ஒன்று தெளிவு – மின்னணுக் கழிவு இனி சிறிய பிரச்னை அல்ல.

சிறிய நகர்ப்புறச் சுரங்கம் – Urban Mine

குப்பைக்குள் தங்கம் இருக்கிறதா? உண்மையாகவே இருக்கிறது.

பழைய செல்பேசியின் உள்ளே வெறும் பிளாஸ்டிக் மட்டும் இல்லை. செம்பு, அலுமினியம், தங்கம், வெள்ளி உள்ளிட்ட மதிப்புள்ள உலோகங்களும் பல்வேறு முக்கிய மூலப்பொருள்களும் இருக்கின்றன.

உலகளவில் 2022-ல் முறையாக மீட்கப்படாமல் போன மின்னணுக் கழிவுகளில் சுமார் 62 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் மதிப்புள்ள மீட்டெடுக்கக்கூடிய இயற்கை வளங்கள் கணக்கில் வராமல் போனதாக ஐ.நா. அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அதனால்தான் பழைய செல்பேசி என்பது வெறும் ‘பழைய போன்’ அல்ல; அது ஒரு சிறிய நகர்ப்புறச் சுரங்கம் — Urban Mine.

இயற்கைச் சுரங்கத்தில் இருந்து மீண்டும் மீண்டும் உலோகங்களைத் தோண்டுவதற்குப் பதிலாக, ஏற்கெனவே நமது நகரங்களுக்குள் வந்துவிட்ட உலோகங்களைப் பழைய பொருட்களிலிருந்து மீட்டெடுப்பதே ‘Urban Mining’ என்ற புதிய பொருளாதாரச் சிந்தனை ஆகும்.

நேற்றைய பொருளாதாரம் பூமிக்குள் இருக்கும் வளத்தைத் தேடியது; நாளைய பொருளாதாரம் நகரத்தின் குப்பைக்குள் இருக்கும் வளத்தைத் தேடும்.

தவறாகக் கையாண்டால் தங்கமே நஞ்சாகும்

மின்னணுக் கழிவுக்கு இரண்டு முகங்கள் இருக்கின்றன. முறையாக மறுசுழற்சி செய்தால் அது வளம். முறையற்ற முறையில் எரித்தோ, உடைத்தோ, அமிலங்களைப் பயன்படுத்தியோ உலோகங்களைப் பிரித்தெடுக்க முயன்றால் அதிலுள்ள ஈயம் உள்ளிட்ட அபாயகரமான பொருட்கள் மனித உடலுக்கும் மண்ணுக்கும் நீருக்கும் தீங்கு விளைவிக்கலாம். குறிப்பாக பாதுகாப்பற்ற மறுசுழற்சியில் ஈடுபடும் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் அதிக ஆபத்தை எதிர்கொள்ளலாம் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் எச்சரிக்கிறது.

எனவே ‘குப்பையிலிருந்து பணம்’ என்பது மட்டும் இலக்காக இருக்கக்கூடாது; ‘குப்பையிலிருந்து பாதுகாப்பான வளம்’ என்பதே இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

குப்பையிலிருந்து வேலைவாய்ப்பு

இங்குதான் தமிழகத்திற்கான மிகப்பெரிய வாய்ப்பு இருக்கிறது. கழிவுகளை வீடு தோறும் தனித்தனியாகச் சேகரித்தல், வகைப்படுத்துதல், பழுதுபார்த்து மீண்டும் விற்பனை செய்தல், மின்னணுச் சாதனங்களைப் பிரித்தெடுத்தல், உலோகங்களை மீட்டெடுத்தல், பிளாஸ்டிக்கை மறுசுழற்சி செய்தல், உணவுக் கழிவிலிருந்து உரம் மற்றும் உயிரிவாயு தயாரித்தல் – இவை அனைத்துமே வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கக்கூடிய துறைகள்.

குப்பையை ஏற்றிச் செல்லும் தொழிலாளியை மட்டும் உருவாக்கும் பொருளாதாரத்திலிருந்து, குப்பையை வளமாக மாற்றும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள், பழுதுபார்ப்போர், மறுசுழற்சித் தொழில்முனைவோர், ஆராய்ச்சியாளர்கள் உருவாகும் பொருளாதாரத்திற்குத் தமிழகம் நகர முடியும்.

இதைத்தான் ‘சுழற்சிப் பொருளாதாரம்’ — Circular Economy என்கிறோம்.

இன்றைய பொருளாதாரம் ‘எடு — தயாரி – பயன்படுத்து – தூக்கி எறி’ என்ற நேர்கோட்டில் பயணிக்கிறது. சுழற்சிப் பொருளாதாரம், ‘எடு – தயாரி -பயன்படுத்து – பழுதுபார் – மீண்டும் பயன்படுத்து – மறுசுழற்சி செய்’ என்று அந்த வட்டத்தை மூடுகிறது.

தமிழகம் என்ன செய்யலாம்?

முதலில் வீடுகளிலேயே ஈரக்கழிவு, உலர் கழிவு, மின்னணுக் கழிவு எனத் தனித்தனியாகப் பிரிப்பதை ஒரு பழக்கமாக மாற்ற வேண்டும். நகரங்கள் மற்றும் பேரூராட்சிகளில் எளிதில் அணுகக்கூடிய நிரந்தர E-waste collection centres உருவாக்கலாம். பள்ளி, கல்லூரிகளில் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ‘மின்னணுக் கழிவு சேகரிப்பு வாரம்’ நடத்தலாம்.

பழுதுபார்த்து மீண்டும் பயன்படுத்தும் Repair–Reuse மையங்களை ஊக்குவிக்கலாம். நல்ல நிலையில் இருக்கும் மடிக்கணினிகள், கணினிகள் போன்றவற்றைப் புதுப்பித்து தேவையுள்ள மாணவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் சமூகத் தொழில்முனைவு மாதிரிகளையும் உருவாக்கலாம்.

மின்னணுக் கழிவு மறுசுழற்சி, பொருள் மீட்பு, சுற்றுச்சூழல் பொறியியல் போன்ற துறைகளில் இளைஞர்களுக்குத் திறன் பயிற்சி அளித்தால், Green Jobs’ எனப்படும் புதிய வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் கதவு திறக்கும்.

மிக முக்கியமாக, குப்பையை அகற்றுவதற்கான செலவு என்ற பார்வையிலிருந்து குப்பையிலிருந்து மதிப்பை மீட்கும் முதலீடு என்ற பார்வைக்கு உள்ளாட்சி நிர்வாகங்கள் மாற வேண்டும்.

குப்பையின் கடைசி பயணம்

ஒரு பொருளைத் தூக்கி எறிந்தவுடன் நமது பொறுப்பு முடிந்துவிட்டதாக நினைக்கிறோம்.

உண்மையில் ‘தூக்கி எறிதல்’ என்ற ஒன்று பூமியில் இல்லை. நாம் வீட்டிலிருந்து வெளியே எறியும் பொருள் வேறு ஒரு தெருவுக்கோ, குப்பைக் கிடங்குக்கோ, மண்ணுக்கோ, நீருக்கோ செல்கிறது.

குப்பை காணாமல் போவதில்லை; அதன் முகவரி மட்டுமே மாறுகிறது.

அதனால்தான் நாளைய நகரங்களின் பெருமை அவை எவ்வளவு குப்பையை உருவாக்குகின்றன என்பதில் இருக்காது; உருவாக்கிய கழிவில் எவ்வளவை மீண்டும் வளமாக மாற்றுகின்றன என்பதில் இருக்கும்.

ஒரு காலத்தில் தங்கத்தைத் தேடி மனிதன் மலைகளைத் தோண்டினான்.

இன்று நம் நகரங்களுக்குள் இன்னொரு சுரங்கம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது – நமது குப்பை.

அதை வெறும் கழிவாகப் பார்த்தால் அது மலையாக வளரும்; அதை வளமாகப் பார்த்தால் அது தொழிலாக மாறும்; அதை அறிவியலோடு கையாண்டால் அது வேலைவாய்ப்பாக மாறும்; அதைச் சுழற்சிப் பொருளாதாரத்துடன் இணைத்தால் அது செல்வமாக மாறும். ஒருவேளை தமிழகத்தின் அடுத்த தங்கச் சுரங்கம் பூமிக்கு அடியில் இல்லாமல் இருக்கலாம். அது நம் குப்பைத் தொட்டிக்குள்ளேயே இருக்கலாம்!