_ இரா. அரிகரசுதன்

இயற்கையின் தாய்மடி என்றும், அமைதியின் புகலிடம் என்றும் உலகத்தால் போற்றப்படும் நேபாளத்தின் ஆல்ப்ஸ் மலைப்பகுதிகள், இன்று மனிதக் கண்ணீராலும் சகதியினாலும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. 2026 ஆகஸ்ட் 26 அன்று அதிகாலை, இமயமலையின் பனிச்சிகரங்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட திடீர் பனிப்பாறை சரிவும் (Glacier Collapse), அததைத் தொடர்ந்து திரிசூலி மற்றும் போடே கோசி நதிகளில் பாய்ந்த பேரழிவு வெள்ளமும், நேபாளத்தின் வடக்கு எல்லையையே உருக்குலைத்துவிட்டன.

ரசுவா (Rasuwa), நுவாகோட் (Nuwakot) ஆகிய மாவட்டங்களில் உள்ள பல கிராமங்கள், சீனாவின் திபெத் எல்லைப்புற வர்த்தக மையமான கெய்ரோங் போர்ட் (Gyirong Port) அனைத்தும் சில நிமிடங்களுக்குள் புதையுண்டுபோயின. உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிய மனிதர்களை, 180 கி.மீ வேகத்தில் சீறிப் பாய்ந்துவந்த பெருவெள்ளமும் பாறைச் சகதியும் சுருட்டிக்கொண்டன. நூற்றுக்கணக்கான மனித உயிர்கள் காவு வாங்கப்பட்டிருக்கின்றன; ஆயிரக்கணக்கானோரைக் காணவில்லை. இயற்கை அன்னை தன் பேரழகைக் காட்டிய அதே இமயத்தில், இன்று பெருந்துயரின் நிழல் படிந்திருக்கிறது.

வானம் தெளிவாக இருந்த ஒரு காலை நேரத்தில், எந்தவிதப் பெருமழையோ அல்லது சூறாவளியோ இல்லாதபோது, இந்த பேரழிவு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்ற கேள்வி உலக ஆய்வாளர்களை உலுக்கியுள்ளது. செயற்கைக்கோள் தரவுகளின்படி, லாங்டாங் மலைப்பகுதியில் சுமார் 5,000 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்த பனிப்பாறை ஒன்று திடீரென உடைந்து, 1,900 மீட்டர் ஆழப் பள்ளத்தாக்கில் விழுந்ததே இதற்குக் காரணம் எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் பனிப்பாறை வீழ்ச்சியினால் ஏற்பட்ட அதிர்வு, ரிக்டர் அளவில் 5.2 நிலநடுக்கத்திற்கு இணையான அதிர்வை உருவாக்கியது. பனிப்பாறை உராய்வில் உருகிய நீரும், வழியில் இருந்த பாறைகளும், மணலும் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான “இடிபாட்டு வெள்ளமாக” (Debris Flow) மாறி ஆற்றின் போக்கையே திருப்பிவிட்டது.

நாம் கவனிக்கத் தவறிய அமைதி அச்சுறுத்தல் – புவி வெப்பமயமாதல் (Global Warming) இமயமலைப் பிராந்தியத்தில் பனிப்பாறைகள் வேகமாக உருகி வருவதும், அவற்றின் கட்டமைப்பு பலவீனமடைவதும் தொடர்கதையாகி விட்டன. பூமிக்கு மனிதன் செய்யும் தீங்குகளின் விளைவை, இமயமலை தன் சிகரங்களை உடைத்து வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்தப் பேரிடர் வெறும் உயிரிழப்புகளோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; ஒரு நாட்டின் முதுகெலும்பையே உடைத்தெறிந்துள்ளது.

சுற்றுலா மற்றும் வர்த்தக முடக்கம்: நேபாளத்திற்கும் சீனாவிற்குமான பிரதான வர்த்தகப் பாதையான கெய்ரோங் எல்லை மையம் முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டது. ஆன்மிகச் சுற்றுலாப் பயணிகளும், மலையேற்ற வீரர்களும் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

மின்சாரப் பற்றாக்குறை: திரிசூலி ஆற்றுப் படுகையில் இருந்த 14-க்கும் மேற்பட்ட நீர்மின் திட்டங்கள் (Hydropower Projects) சேதமடைந்து, நாட்டின் மின் உற்பத்தியில் பெருமளவு முடக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.

அழிந்த தொடர்புப் பாதைகள்: 40 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான மலைச்சாலைகளும் பாலங்களும் அடித்துச் செல்லப்பட்டதால், மீட்புக் குழுக்கள் உள்ளே நுழைய முடியாத சூழல் நிலவுகிறது.

மலைப் பகுதிகளில் கட்டப்படும் கட்டுப்பாடற்ற நீர்மின் திட்டங்களும், முறையான சுற்றுச்சூழல் மதிப்பீடு இல்லாத உள்கட்டமைப்புப் பணிகளுமே இத்தகைய பேரழிவுகளின் பாதிப்பை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன என்பதை இந்தச் சம்பவம் நமக்கு எச்சரிக்கிறது.

நேபாளத்தின் துயர் என்பது நேபாள நாட்டிற்கு மட்டுமே உரியது அன்று; இது தெற்காசியா முழுமைக்கும், குறிப்பாக மலைவாழ் மக்கள் வாழும் அனைத்து மண்டலங்களுக்கும் விடுக்கப்பட்ட ஓர் எச்சரிக்கை மணி!

முன்னெச்சரிக்கை அமைப்புகள் (Early Warning Systems): வழக்கமான மழைக்கால வெள்ளத்தைக் கண்டறியும் கருவிகள் மட்டுமே இருந்ததால், இந்த எதிர்பாராத பனிப்பாறை சரிவை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாமல் போய்விட்டது. இமயமலைப் பிராந்தியங்களில் செயற்கைக்கோள் அடிப்படையிலான அதிநவீன கண்காணிப்பு அமைப்புகள் உடனடியாக நிறுவப்பட வேண்டும்.

இயற்கையோடு இயைந்த வளர்ச்சி: மலைப்பகுதிகளில் கான்கிரீட் கட்டுமானங்களையும், ஆறுகளின் இயல்பான ஓட்டத்தைத் தடுக்கும் அணைக்கட்டுகளையும் வரைமுறையின்றி உருவாக்குவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

சர்வதேசக் கூட்டுப் பொறுப்பு: புவி வெப்பமயமாதலைக் கட்டுப்படுத்துவதில் வல்லரசு நாடுகளின் பங்கேற்பும், பேரிடர் மீட்பில் அண்டை நாடுகளின் உடனடி உதவியும் (இந்தியா மற்றும் சீனா தற்போது செய்துவருவது போல) மிக அவசியம்.

பனிச்சிகரங்கள் உருகி வழியும் கண்ணீரை நாம் துடைக்கப்போகிறோமா அல்லது அதை நம் அழிவின் தொடக்கமாக மாற்றப்போகிறோமா? நேபாளத்தின் மலைகள் இன்று கேட்கும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் மனிதகுலம் நிற்கிறது!

இயற்கைக்கு நாம் தரும் காயங்கள் ஏதோ ஒரு நாளில் பேரிடராக நம்மையேத் தாக்கும். வடக்கு எல்லையில் இமயமலை பிளவுபடுகிறது என்றால், தெற்கு எல்லையில் கன்னியாகுமரியின் மலைகள் மனிதனின் பேராசையால் வெடிவைத்துத் தகர்க்கப்படுகின்றன. அங்கே பனிப்பாறைச் சரிவு; இங்கே வான்முட்டும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் தொடர்ச்சிகளைக் குவாரி லாரிகளில் அள்ளிச் செல்லும் பேராபத்து. கனிம வளம் மற்றும் கட்டுமானக் கற்கள் என்ற பெயரில் குமரியின் பசுமை மேடுகளை மொட்டையடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இயற்கை எல்லைகளைப் பார்த்துச் சீற்றத்தைக் குறைத்துக் கொள்வதில்லை. இமயத்தில் மரங்கள் வெட்டப்பட்டதும் ஆறுகள் அடைக்கப்பட்டதும் தான் நேபாளத்தின் பேரழிவுக்கு வித்திட்டன. அதே தவற்றைத் தான் குமரியிலும் செய்கிறோம். நிலத்தடி நீரைக் காக்கும் அரண்களாகவும், மழையை ஈர்க்கும் காந்தங்களாகவும் நிற்கும் மலைகளை நாமே தகர்ப்பது தற்கொலைக்குச் சமம்.

முக்கடல் சங்கமிக்கும் குமரி நிலப்பரப்பு சுற்றுச்சூழல் ரீதியாக மிகவும் உணர்ச்சிமிக்க பகுதி. அங்கே மலைகளை அழித்தால், கடல் சீற்றமும் பருவமழை மாற்றமும் தென்னகத்தையும் நிலைகுலைய வைக்கும். இமயத்தின் துயர் நமக்கு எட்டாத செய்தி அல்ல; அது நம் வாசற்படியில் நிற்கும் எச்சரிக்கை மணி!

மலைகள் வெறும் கற்களின் குவியல் அல்ல; அவை பெருமழையையும் பேரழிவையும் தடுத்து நிறுத்தும் இயற்கையின் கேடயங்கள். இயற்கையின் சகிப்புத்தன்மை எல்லை கடக்கும்போது பேரழிவு தப்ப முடியாததாகிறது. அரசு சட்டங்களைக் கடுமையாக்க வேண்டும்; பொதுமக்கள் விழிப்புணர்வு பெற வேண்டும். “நேபாளத்தின் துயரிலிருந்து பாடம் கற்போம்; கன்னியாகுமரியின் மலைகளைக் காத்து நம் எதிர்கால தலைமுறையைக் காப்போம்!”