பாரதிராஜா – பாக்கியராஜ் காலத்தின் நதிக்கரையில் இரு பெரும் அழகியல் துருவங்கள்

– இரா. அரிகரசுதன்

கலையின் ஆகச்சிறந்த நோக்கம் என்பது எதார்த்தத்தை நகலெடுப்பது அல்ல; மாறாக, எதார்த்தத்தின் ஆன்மாவை ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பின் வழியே உலகளாவிய மானுடப் பிரக்ஞையாக மாற்றுவதுதான். இத்தகையதொரு அழகியல் புரட்சியைத் தமிழ் நிலத்தில் நிகழ்த்திய இரு பெரும் கலை ஆளுமைகள்-இயக்கத்தின் இமயம் பாரதிராஜா மற்றும் திரை மொழியின் தனித்துவக் குறியீடு கே. பாக்கியராஜ். இவர்கள் வெறும் வணிகத் திரைப்பட இயக்குனர்கள் அல்லர்; இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தமிழ் வாழ்வியலின் அக-புற மாற்றங்களை, அதன் உதிரி நாட்டார் மரபுகளை, தீவிரமான பிரதி-அழகியலோடு (Textual Aesthetics) காட்சிப்படுத்திய நுண்-அரசியல்வாதிகள்.

இவ்விருவரின் மறைவும் தமிழ் கலை உலகிற்கு ஒரு வெறும் பௌதிக இழப்பல்ல; மாறாக, மண்ணின் மணத்தோடு உலகத் தரம் வாய்ந்த திரைக்கோட்பாடுகளை இயல்பாகப் பிணைத்த ஒரு மகத்தான சகாப்தத்தின் முடிவு. பாரதிராஜா என்பவர் திரையின் வழியே பிரெஞ்சு புதிய அலை (rench New Wave) மற்றும் இத்தாலிய எதார்த்தவாத (Italian Neorealism) அழகியலைத் தமிழ் மண்ணின் ஐந்திணை மரபோடு இணைத்தவர். பாக்கியராஜோ, உலக சினிமா வரலாற்றில் சாப்ளினிய எளிய மனிதனின் அசைவுகளையும், இங்கமார் பர்க்மானின் அகவிசாரணைகளையும் சாமானியனின் புன்னகைக்குள் பொதிந்து வைத்த திரைக்கதையாளர். குருவும் சீடனுமாகத் தொடங்கி, தமிழ்த் திரைக்கதைச் சிந்தனை முறையின் இரு கண்களாக விளங்கிய இவ்விரு ஆளுமைகளின் படைப்புலகை உலகளாவிய விமர்சன ஒளியில் அணுக வேண்டுமென்பது என் எதிர்பார்ப்பு.

திணை அழகியலும் புதிய அலை புரட்சியும் – பாரதிராஜா

பாரதிராஜாவின் திரை மொழியை நாம் வெறும் ‘கிராமத்துச் சினிமா’ என்ற ஒற்றை வரியோடு சுருக்கிவிட முடியாது. உலகத் திரைப்படக் கோட்பாட்டாளரான ஆண்ட்ரே பாசின் (André Bazin) முன்வைத்த ‘தூய எதார்த்தவாதம்’ (Pure Realism) மற்றும் இடஞ்சார்ந்த அழகியல் (Spatial Aesthetics) ஆகியவற்றின் தமிழ் வடிவமே பாரதிராஜாவின் படங்கள். 16 வயதினிலே திரைப்படத்தில், அவர் கேமராவை அரங்கின் செயற்கை விளக்குகளிலிருந்து விடுவித்து, தென் தமிழகத்தின் வெம்மை மிக்க செம்மண் புழுதிக்குள் இறக்கியபோது, அதுவரை இருந்த தமிழ் சினிமாவின் நிலவமைப்பு (Landscape) தலைகீழாக மாறியது.

அவரது படங்களில் நிலம் என்பது வெறும் பின்னணி அல்ல; அதுவே கதாபாத்திரங்களின் அகவெளியைத் தீர்மானிக்கும் பிரதான காரணி.

·    அகத்திணைக் கோட்பாட்டின் நவீன வடிவம்: அலைகள் ஓய்வதில்லை திரைப்படத்தில், கடலும் அதன் பேரிரைச்சலும் இரு வேறு மதக் கோட்பாடுகளுக்கு இடையே தவிக்கும் காதலர்களின் அகப் போராட்டத்தைக் கடந்து, ஒரு இருத்தலியல் (Existentialism) கேள்வியாக மாறுகிறது.

·    அதிகார அமைப்பின் மீதான விமர்சனம்: வேதம் புதிது படத்தில் அவர் கையாண்ட மத, சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான உரையாடல்கள், உலகளவில் புகழ்பெற்ற பியர் பாவ்லோ பசோலினியின் (Pier Paolo Pasolini) அரசியல் திரை மொழியோடு ஒப்பிடத்தக்கவை. கருத்தம்மா திரைப்படத்தில் பெண் சிசுக்கொலை என்ற உக்கிரமான கருப்பொருளைக் கையாண்ட விதம், மூன்றாம் உலக நாடுகளின் பெண்ணியக் குரலாக (Third World Feminist Discourse) உலகத் தளத்தில் ஒலிக்கக் கூடியது.

பாரதிராஜா உணர்ச்சிகளின் இயக்குனர் மட்டுமல்ல; காட்சிகளின் வழியே கவிதையையும், படிமங்களையும் (Metaphors) சமைத்த ஒரு திரை-இலக்கியவாதி. செம்மண் பூமியின் ஈரத்தையும், வேப்பமரத்துக் காற்றின் உக்கிரத்தையும் திரையில் கடத்திய அந்தப் பெருங்கலைஞனின் மறைவு, தமிழ் மண்ணின் திணை அழகியல் காட்சிப்படுத்தும் மரபில் ஏற்பட்ட ஒரு பெரும் பேரிழப்பாகும்.

திரைக்கதை நுண் அரசியலும் சாமானியத்துவ தத்துவமும் – பாக்கியராஜ்

குருவின் வழியில் காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்தில் சிக்காமல், திரைக்கதையின் உள்ளடக்கத்தில் (Narrative Structure) உலகத் தரம் வாய்ந்த புதியதொரு போக்கினை உருவாக்கியவர் கே. பாக்கியராஜ். அவரது திரைக்கதை வடிவம் என்பது அரிஸ்டாட்டிலின் ‘நாடகக் கோட்பாடு’ (Aristotelian Drama) மற்றும் நவீனக் ‘கதைசொல்லல் மரபை’ (Modern Storytelling) மிஞ்சும் அசாத்தியக் கட்டமைப்பைக் கொண்டது. மிகச் சாதாரண மனிதர்களின் பலவீனங்களையும், தந்திரங்களையும், வாழ்வியல் எதார்த்தங்களையும் அவர் கையாண்ட விதம், உலக சினிமாவின் மாமேதையான உட்டி ஆலனின் (Woody Allen) நுட்பமான நகைச்சுவை மற்றும் அகமுரண் (Irony) சார்ந்த பாணியை ஒத்தது.

சுவரில்லாத சித்திரங்கள், முந்தானை முடிச்சு, தூறல் நின்னு போச்சு போன்ற படங்கள் சாமானிய மனிதனின் உளவியலை அணு அணுவாக பகுப்பாய்வு செய்த பிரதிகள் ஆகும்.

·    நுண்-உளவியல் (Micro-Psychology): பாக்கியராஜின் படங்களில் வில்லன்கள் என்பவர்கள் வன்முறையாளர்கள் அல்ல; மாறாக, மனிதனின் வறுமை, பேராசை மற்றும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளே வில்லன்களாக உருமாறின.

·    திரைக்கதை இயக்கவியல் (Screenplay Dynamics): ஒரு காட்சியின் தொடக்கத்திற்கும் அதன் முடிவிற்கும் இடையே இருக்கும் ‘தர்க்க ரீதியான பிணைப்பை’ (Logical Continuity)) அவர் கையாண்ட விதம், உலகளாவிய திரைக்கதை பயில்வோருக்கு என்றும் ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகும்.

வசனங்களின் அடுக்கு மொழியைத் தவிர்த்து, மனித உடலின் அசைவுகள், மௌனங்கள் மற்றும் எளிய அங்கதங்கள் (Satire) மூலமாகவே சமூகத்தின் போலித்தனங்களை அம்பலப்படுத்தியவர் பாக்கியராஜ். அவரது மறைவு, தமிழ் மொழியின் ஆகச்சிறந்த கதைசொல்லல் மரபிலும், நுண்-அரசியல் கலை வடிவிலும் ஒரு தீர்க்க முடியாத பெருவெட்டினை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

குரு -சீடன் இயக்கவியல் மற்றும் பிரதி – இடைத்தொடர்பு (Intertextuality)

பாரதிராஜா என்ற பெரு விருட்சத்தின் நிழலில் இருந்து கிளைத்து, பின்னர் தன் சுயசிந்தனையால் தமிழ் திரையுலகில் ஒரு மாபெரும் அழகியல் கோபுரமாக நிமிர்ந்து நின்றவர் பாக்கியராஜ். இவர்கள் இருவருக்கு இடையேயான உறவு என்பது வெறும் குரு-சீடன் என்ற எளிய வரையறைக்குள் அடங்குவதல்ல; அது தமிழ்ச் சிந்தனை மரபின் ‘உணர்ச்சி’ (Emotion) மற்றும் ‘அறிவு’ (Intellect) ஆகிய இருவேறு துருவங்களின் இணைவு.

இவர்களது கூட்டு உழைப்பிலும், தனித்தனிப் படைப்புகளிலும் வெளிப்பட்ட ‘பிரதி-இடைத்தொடர்பு’ (Intertextuality) தமிழ் இலக்கிய உலகிற்குப் புதியதொரு பரிமாணத்தை அளித்தது. சங்க இலக்கியத்தின் அகம் மற்றும் புறத் திணைக் கோட்பாடுகளை, நவீனக் காட்சிக் கலையாகவும் மாற்றுப் பிரதியாகவும் மாற்றிய பெருமை இவ்விருவரையுமே சாரும்.

·    நாட்டார் வழக்காற்றியல் மீட்பு (Folklore Reclamation): நாட்டார் பாடல்கள், பழமொழிகள் மற்றும் கிராமியச் சடங்குகளை வெறும் காட்சிப் பொருளாக மாற்றாமல், அவற்றைத் திரைப்படத்தின் கதையோட்டத்தைத் தீர்மானிக்கும் குறியீடுகளாக மாற்றினர்.

·    இருத்தலியல் பார்வை (Existential Perspective): வறுமை, காதல், சமூக ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றுக்கு இடையே சிக்கித் தவிக்கும் எளிய மனிதர்களின் வாழ்வை, எவ்விதப் போலிப் பூச்சுகளுமின்றி உலகத் தரம் வாய்ந்த யதார்த்தவாத அழகியலோடு பதிவு செய்தனர்.

தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் வலியையும் வாழ்வையும் இத்தனை தீவிரத்துடனும் நுணுக்கத்துடனும் உலகக்கிற்கு காட்டிய இவ்விறு படைப்பாளிகள் நமது தமிழ்த் திரையுலகின் மிக அரிதானவர்கள்.

மரணமற்ற கலைப் பிரதிகள்

பௌதிக ரீதியான மறைவு என்பது ஒரு கலைஞனின் படைப்புகளுக்கு ஒருபோதும் முற்றுப்புள்ளி வைப்பதில்லை; மாறாக, அது அவர்தம் கலைப் பிரதிகளின் மீதான தத்துவார்த்த மறுவாசிப்புக்கான புதிய வாசல்களைத் திறந்துவிடுகிறது. பாரதிராஜாவின் கேமராவும், பாக்கியராஜின் எழுதுகோலும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் கூட்டுப் பிரக்ஞையை (Collective Consciousness) செதுக்கிய உன்னதமான உழவுக் கருவிகள். உலக சினிமாவின் மாமேதைகளான குரோசவா, கொடார்ட், டி சிகா ஆகியோரின் வரிசையில், தமிழ் மண்ணின் கலை அடையாளங்களாக இவ்விருவரும் உலகத் திரை வரலாற்றில் நிலைத்திருப்பதற்கான அத்தனைச் சாத்தியக்கூறுகளையும் கொண்டவர்கள். இவ்விரு மாபெரும் கலைத் துருவங்களின் ஆழமான, தீவிரமான அழகியல் பங்களிப்பை மனக்கண்ணில் நிறுத்தி, அவர்களுக்கு நமது எழுத்து மற்றும் சிந்தனையின் வழியே உலகத் தரம் வாய்ந்த இந்த இலக்கிய அஞ்சலியைச் சமர்ப்பிக்கின்றோம். அவர்கள் விட்டுச் சென்ற எதார்த்தவாதப் பாதையும், மண்ணின் மீதான மாறாத காதலும் தமிழ் கலை மற்றும் இலக்கியப் பரப்பில் என்றும் அணையாத பேரொளியாக வழிகாட்டும். அவர்தம் ஆன்மா இயற்கையின் பேராற்றலில் கலந்தமைதி பெறட்டும்.