– இரா. அரிகரசுதன்

சுற்றுலா என்பது பொதுவாக மனதிற்கு இதமளிக்கும் கடற்கரைகளுக்கோ, அமைதி தரும் ஆன்மீகத் தலங்களுக்கோ அல்லது வரலாற்றைப் பறைசாற்றும் நினைவுச் சின்னங்களுக்கோ செல்வதாகவே இன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால்,  காலமாற்றத்திற்கு  தகுந்தோ அல்லது சுற்றுலா வணிகம் ஏற்படுத்தும் புதிய அறிமுகங்களுக்கு தகுந்தோ சுற்றுலாவின் பரிமாணங்கள் மாறி வருகின்றன. அந்த வகையில், தெலுங்கானா மாநில சிறைத்துறை நிர்வாகம் சஞ்சல்குடாவில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ள “Feel the Jail”  (சிறையை உணர்) என்ற திட்டம், சுற்றுலாத் துறையில் ஒரு புதிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஒரு சிறைச்சாலையை வெறும் தண்டனை வழங்கும் இடமாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு ‘சமூக வகுப்பறையாக’ மாற்றியிருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இது  சிந்திக்கத்தக்க ஒன்றாக இருக்கிறது.

தண்டனையிலிருந்து கற்றலை நோக்கி…

இந்தத் திட்டம், வெறும் பொழுதுபோக்கு அம்சமல்ல. மாறாக, ‘எதார்த்தச் சுற்றுலா’ (Reality Tourism) என்ற கோட்பாட்டின் கீழ் ஒரு மனிதனின் வாழ்வியல் பாடத்தை அவனுக்கே உணர்த்தும் முயற்சியாகும்.

இந்தத் திட்டத்தில் பங்கேற்பவர்கள் 24 மணிநேரம் ஒரு கைதியாகவே வாழ வேண்டும். சிறை சீருடை அணிவது, சிறை உணவை உண்பது, கைதிகளுக்குரிய கடினமான தினசரி அட்டவணையைப் பின்பற்றுவது, கைபேசிகள் இன்றி தனிமையில் இருப்பது என அனைத்தும் ஒரு போலிச் சூழலாகத் தெரியலாம். ஆனால், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் இருக்கும்போது ஏற்படும் உளவியல் ரீதியான மாற்றங்கள் உண்மையானவை. முன்னதாக நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளில், இத்திட்டத்தில் பங்கேற்றவர்களில் 30 சதவீதம் பேர் பயம் அல்லது மன உளைச்சல் காரணமாகப் பாதியிலேயே வெளியேறினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதுவே இந்த அனுபவத்தின் தீவிரத்தை உணர்த்துகிறது.

பயம் ஒரு ஆசிரியராக முடியுமா?

“ஆயிரம் அறநெறி வகுப்புகள் செய்யாத மாற்றத்தை, ஒரு இரவு சிறைவாசம் ஏற்படுத்திவிடுமா?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆம், வாய்ப்பிருக்கிறது என்கிறார்கள் சமூகவியலாளர்கள். சட்டத்தை மீறினால் ஏற்படும் விளைவுகளையும், ஒரு மனிதனின் அடிப்படை சுதந்திரம் பறிக்கப்படும்போது அவன் அடையும் துயரத்தையும் இந்தத் திட்டம் முகத்தில் அறைந்தாற்போலச் சொல்கிறது. குற்றங்களுக்கு எதிரான ஒரு தடுப்பு மருந்தாக (Deterrent) இது செயல்படுகிறது. நிஜாம் காலம் தொடங்கி நவீன காலச் சீர்திருத்தங்கள் வரை சிறைத்துறை எவ்வாறு பரிணமித்துள்ளது என்பதைப் பொதுமக்களுக்குப் புரியவைக்கும் களமாகவும் இது திகழ்கிறது என பார்க்கப்படுகின்றது.

உலகளாவிய ஒப்பீடு:

சிறைச்சாலைகளைச் சுற்றுலாத் தலங்களாக மாற்றுவது உலக அளவில் புதிய ஒன்றல்ல. ஆனால், அதன் நோக்கம் நாட்டுக்கு நாடு மாறுபடுகிறது.

லாட்வியா (Latvia): கரோஸ்டா சிறையில் சுற்றுலாப் பயணிகள் சோவியத் காலக் காவலர்களால் மிகக் கடுமையாக நடத்தப்படுகிறார்கள். அங்கு நிலவும் அதீத எதார்த்தம் (Extreme Realism)பார்வையாளர்களைப் பதற்றமடையச் செய்கிறது.

ஆஸ்திரேலியா: ஃப்ரீமண்டில் சிறை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக மாற்றப்பட்டு, கைதிகள் வாழ்ந்த அறைகளில் தங்கும் வசதியை வழங்குகிறது. இது வரலாற்றைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

அமெரிக்கா மற்றும் நெதர்லாந்து: இங்குப் பழைய சிறைச்சாலைகள் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்களாகவும், உணவகங்களாகவும் மாற்றப்பட்டுள்ளன. இவை வெறும் வணிக நோக்கிலானவை.

இந்த உலகளாவிய உதாரணங்களுக்கு மத்தியில், தெலுங்கானாவின் முயற்சி தனித்துவமானது என பார்க்கப்படுகின்றது. ஏனெனில் இது வணிகத்தை விடவும் ‘தனிமனிதச் சீர்திருத்தத்தை’ முதன்மைப்படுத்துகிறது என்று குறிப்பிடப்படுவதால்.

உளவியல் தாக்கம்:

சிறையில் 24 மணிநேரம் தங்கிவிட்டு வருவது எளிதானதாகத் தோன்றலாம். ஆனால், ஒரு மனிதனிடமிருந்து அவனது கைபேசியைப் பறித்து, அவனது விருப்பப்படி உண்பதற்கும்,  உறங்குவதற்கும் இருக்கும் உரிமையைத் தடுத்தால், அவனது ஆழ்மனம் நிலைகுலைந்து போகும். நவீன டிஜிட்டல் உலகில் நாம் தொலைத்துவிட்ட ‘மௌனத்தையும்’, ‘தன்னாய்வையும்’ அந்தச் சிறை அறை நமக்குக் கட்டாயமாக வழங்குகிறது.

இருப்பினும், இத்தகைய திட்டங்களில் ஒரு ஆபத்தும் ஒளிந்துள்ளது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. சிறை வாழ்வை ஒரு விளையாட்டாகவோ அல்லது ‘சாகசமாகவோ’ (Bravado)  இளைஞர்கள் கருதிவிடக் கூடாது. குற்றவாளிகளின் வலியை வெறும் பொழுதுபோக்காக மாற்றிவிடுவது (Trivialization) அறமற்றது. குறிப்பாக, இளைஞர்களுக்கு இது ஒரு தவறான முன்மாதிரியாக அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் சிறைத்துறை அதிகாரிகள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்.

கல்வி மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கான பாடம்

சுற்றுலாத் துறை மாணவர்கள், பேராசிரியர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு இது ஒரு சிறந்த ஆய்வுக்களம். சுற்றுலா என்பது வெறும் இன்பம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் நடத்தையை (Behavioral Education) மாற்றியமைக்கும் கருவியாகவும் இருக்க முடியும் என்பதைத் தெலுங்கானா நிரூபிக்க முயற்சிக்கின்றது. பொது நிறுவனங்கள் எவ்வாறு சமூக விழிப்புணர்வு மையங்களாக மாறலாம் என்பதற்கு இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக சொல்ல முடியமா? சிறையை பொது நிறுவனமாக பார்க்கமுடியுமா…. அல்லது பொதுமக்களிடமிருந்து தனிமைப் படுத்தப்படும் இடமாகதானே பார்க்க இயலும்.

சிறைச்சாலை ஒருபோதும் ‘சுற்றுலாப் பயணிகளின் சொர்க்கமாக’ மாறிவிட முடியாது; மாறக் கூடாது. ஆனால், அது சமூகத்தின் தோல்விகளையும், மனித உரிமை மீறல்களையும், அதே சமயம் மனிதனை நல்வழிப்படுத்தும் சீர்திருத்தங்களையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாக இருக்க முடியும்.

“Feel the Jail” திட்டம்  குற்றங்கள் குறைவதிலோ அல்லது வருமானம் ஈட்டுவதிலோ இல்லை. மாறாக, அந்தச் சிறையிலிருந்து வெளியே வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும், “சுதந்திரம் என்பது எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது” என்பதை ஆழமாக உணர்ந்து வருவதில்தான் இருக்கிறது. என்று கருத்துகள் சொல்லப்படுகின்றன.

ஆனால், வலியைக் கொண்டாட்டமாக மாற்றுதல் உண்மையான கைதிகள் அனுபவிக்கும் மன உளைச்சலும், தனிமையும், சமூகப் புறக்கணிப்பும் மிகப் பெரியது. அதை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றுவது அவர்களின் வலியைக் கொச்சைப்படுத்துவதாக அமையும்.

                எடுத்துக்காட்டாக வறுமை சுற்றுலா (Slum Tourism). மும்பை போன்ற நகரங்களில் சேரிகளைச் சுற்றுலாப் பயணிகள் சுற்றிப் பார்ப்பதை “Poverty Porn” என்று விமர்சிப்பார்கள். மற்றவர்களின் வறுமையை அல்லது இயலாமையை வேடிக்கை பார்ப்பது மனிதத்தன்மைக்கு எதிரானது. அதேபோல், சிறை வாழ்வை ஒரு சாகசமாகப் பார்ப்பது உண்மையான கைதிகளின் துயரத்தை ஏளனம் செய்வது போன்றது.

போலியான எதார்த்தம் (False Reality)

“சிறையை உணர்” திட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு நாள் அனுபவம் மட்டுமே. அவர்களுக்குத் தங்களைப் பாதுகாக்கச் சட்டம் இருக்கிறது, வெளியேற வழியிருக்கிறது, கையில் பணமிருக்கிறது. ஆனால், ஒரு நிஜமான கைதிக்கு எதிர்காலம் குறித்த அச்சம் இருக்கும்.

                ஒரு குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் அமர்ந்து கொண்டு, ஒரு நாள் மட்டும் மின்சாரம் இல்லாமல் இருப்பவன், “மின்சாரம் இல்லாத ஏழைகளின் கஷ்டத்தை நான் உணர்ந்துவிட்டேன்” என்று சொல்வதைப் போன்றது இது. உண்மையான வலியும், சிமுலேஷன் (Simulation) வலியும் ஒன்றல்ல.

 எதிர்மறையான ஹீரோயிசம் (The ‘Bravado’ Effect)

இளைஞர்களை நல்வழிப்படுத்தச் சிறைக்கு அழைத்துச் செல்வது சில நேரங்களில் அவர்களுக்குள் ஒரு தேவையற்றத் துணிச்சலை உண்டாக்கிவிடும். “நான் ஒரு நாள் ஜெயிலில் இருந்து வந்தவன்” என்ற பெருமை அவர்களுக்குள் உருவாக வாய்ப்புண்டு.

                அமெரிக்காவில் நடத்தப்பட்ட ‘Scared Straight’ என்ற திட்டம். குற்றப்பின்னணி கொண்ட இளைஞர்களைச் சிறைக்கு அழைத்துச் சென்று பயமுறுத்துவதன் மூலம் அவர்களைத் திருத்த முயன்றனர். ஆனால், அதன் முடிவுகள் அதிர்ச்சியளித்தன. அந்த இளைஞர்களில் பலர் “சிறை ஒன்றும் அவ்வளவு பயங்கரமான இடமில்லை” என்று எண்ணி, மீண்டும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டனர். பயம் எப்போதும் ஒழுக்கத்தைக் கற்றுத் தராது.

அறம் சார்ந்த கேள்வி (Ethical Dilemma)

அரசு நிறுவனங்கள் சீர்திருத்த மையங்களாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, ஒரு ‘தீம் பார்க்’ போலச் செயல்படக் கூடாது. தண்டனையை ஒரு பொழுதுபோக்காக மாற்றும்போது, சட்டத்தின் மீதான பயமும் மரியாதையும் குறையும்.

                ஒரு மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சை நடப்பதைப் பணத்திற்காக வேடிக்கை பார்க்க அனுமதிப்பது எவ்வளவு தவறோ, அவ்வளவு தவறு தண்டனைக்காலத்தைக் காட்சிப் பொருளாக்குவதும்.                 “வாழ்வின் ஒரு பகுதியை (சுதந்திரத்தை) இழப்பதன் வலியை, முன் கூட்டியே பதிவு செய்யப்பட்ட (Pre-booked) ஒரு நாளில் எவரும் உணர்ந்துவிட முடியாது. ஒரு சுற்றுலாப் பயணியின் கண்கள் சிறைக் கம்பிகளின் வரலாற்றைப் பார்க்கலாமே தவிர, அந்தக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு மனிதனின் ஆன்ம வலியை ஒருபோதும் தீண்ட முடியாது. துயரத்தை நுகர்வுப் பொருளாக்குவது நாகரிகச் சமூகத்தின் அடையாளமல்ல.”